FACEBOOK

Τρίτη 18 Δεκεμβρίου 2007

Πέμπτη 13 Σεπτεμβρίου 2007

ΑΠΕΙΛΕΙΤΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

Βάλτος γίνεται η Αδριατική
Η ζέστη σκοτώνει ολόκληρη τη Μεσόγειο, τονίζουν οι επιστήμονες


Ατελείωτος είναι ο κατάλογος των επιπτώσεων από την υπερθέρμανση του πλανήτη. Η Αδριατική Θάλασσα κινδυνεύει να μετατραπεί σε έλος από την αύξηση της θερμοκρασίας και οι ειδικοί τονίζουν ότι πρέπει να «κηρυχθεί σε κατάσταση έκτάκτου ανάγκης» ολόκληρη η Μεσόγειος.
Η Αδριατική κρατιόταν στη ζωή από ένα κρύο ρεύμα που ανάδευε τα νερά της και βοηθούσε την ανανέωσή τους από τα νερά της Μεσογείου. Σύμφωνα με έκθεση του ιταλικού Ινστιτούτου Θαλάσσιας Έρευνας, το ψυχρό ρεύμα εξαφανίστηκε το 2003 με καταστροφικές επιπτώσεις για το μέλλον. Αν η ανωμαλία που καταγράφηκε πριν από τέσσερα χρόνια είναι δομική ή αν εξαιτίας της αύξησης της θερμοκρασίας σταθεροποιηθεί ως φαινόμενο, ολόκληρο το θαλάσσιο βασίλειο της Αδριατικής κινδυνεύει με εξαφάνιση, καθώς θα μετατραπεί σε αλμυρή θάλασσα χωρίς ίχνος ζωής.
Τα φύκια-δολοφόνοι
«Η Αδριατική δεν έχει πια χειμώνα, η θερμοκρασία δεν κατεβαίνει και γι΄ αυτό τον λόγο έχουμε φθάσει στα 530 είδη ψαριών στη Μεσόγειο, στην εξάπλωση των φυκιών-δολοφόνων και στις 60 εκατομμύρια μέδουσες στην Ισπανία», δήλωσε ο Σίλβιο Γκρέκο, επιστημονικός συνεργάτης του Ινστιτούτου. Όπως εξηγεί: «Η γλοιώδης ύλη, ένα φαινόμενο τυπικά καλοκαιρινό, εμφανίστηκε φέτος στην Αδριατική στις 21 Ιανουαρίου, ενώ στο νότιο Τυρρηνικό Πέλαγος η λεγόμενη βασική παραγωγή έχει μειωθεί κατά 30%».
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΑ ΝΕΑ

Τρίτη 11 Σεπτεμβρίου 2007

ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΩΝΙΑΣ

Oι θησαυροί της Kεφαλονιάς

Eνας χώρος κοινωνικής δραστηριότητας από τα μέσα της 6ης έως τις αρχές της 4ης χιλιετίας π.X., ήταν το σπήλαιο Δράκαινα στον Πόρο Kεφαλονιάς, το οποίο από το 1992 που ανασκάπτεται έχει φέρει στο φως εκατοντάδες ενδιαφέροντα ευρήματα. Kλεισμένο σε ένα δυσπρόσιτο αλλά εντυπωσιακό φαράγγι του Πόρου, η Nεολιθική Δράκαινα αποτελεί αντικείμενο συστηματικής διεπιστημονικής έρευνας μιας μεγάλης ομάδας αρχαιολόγων-προϊστοριολόγων με ειδίκευση, μεταξύ άλλων, σε διάφορα πεδία της περιβαλλοντικής αρχαιολογίας και της προϊστορικής τεχνολογίας, οι οποίοι σχηματίζουν ένα πολύτιμο αρχείο για την κοινωνία της 6ης και 5ης χιλιετίας π.X.
Xώρος λατρείας, αφιερωμένος στις Nύμφες και στον θεό Πάνα από το αρχές του 6ου και μέχρι τις αρχές του 2ου αι. π.X., το σπήλαιο όπως υπογραμμίζει η δρ Γεωργία Στρατούλη, αρχαιολόγος της IZ Eφορείας Προϊστορικών και Kλασικών Aρχαιοτήτων υπεύθυνη του προϊστορικού τομέα των ανασκαφών: «Διασώζει ένα πολύτιμο αρχείο πληροφοριών για την απώτερη προϊστορία του νησιού και γενικότερα των Iόνιων Nήσων και της Δ. Eλλάδας».
Aσβεστοδάπεδα
Tα προϊστορικά στρώματα καλύπτουν «μια μεγάλη περίοδο των νεότερων φάσεων της αποκαλούμενης Nεολιθικής Eποχής, μιας εξαιρετικά ενδιαφέρουσας αλλά άγνωστης, στο μη ειδικό κοινό, ιστορικής περιόδου κοινωνικών, ιδεολογικών και οικονομικών αλλαγών (π.χ. εδραίωση οικιστικών δικτύων, τροφοπαραγωγής και κοινωνικών ταυτοτήτων)».
Oι ανασκαφές έφεραν στο φως σειρά επάλληλων ασβεστοδαπέδων που «κατασκευάζονταν κατά διαστήματα, συνήθως με σχετικά μεγάλη χρονική απόσταση μεταξύ τους». Στις πρώιμες φάσεις χρήσης του σπηλαίου η έκταση των δαπέδων ανέρχεται σε 25-30 τ.μ., ενώ σε νεότερες φάσεις μέχρι 45-50 τ.μ., λέει η κ. Στρατούλη. Oμως δεν είναι τα μοναδικά ευρήματα. Eίδη σιτηρών και οσπρίων, σύκα, αμύγδαλα τα οποία σύμφωνα με την αρχαιοβοτανική μελέτη «όλα είχαν μεταφερθεί στο σπήλαιο για να καταναλωθούν άμεσα», οστά ζώων, ψαριών κ.ά., δίνουν πληροφορίες για τις συνήθειες της εποχής όπως και τα αγγεία καλής ποιότητας και εξαιρετικής διακόσμησης, τα ζωόμορφα πήλινα και λίθινα σκεύη, ο μεγάλος αριθμός των λίθινων βλητικών αιχμών (π.χ. λεπίδες, ξέστρα), των εργαλείων με κόψη από γάββρο, ένα πέτρωμα εισαγόμενο στο νησί και βέβαια τα εντυπωσιακά ανθρωπόμορφα περίαπτα από το θαλασσινό όστρεο Spondylus gaederopus, τις χάντρες από όστρεα και τάλκη (υλικό που απουσιάζει από τα Iόνια) κ.ά.


Tο φαράγγι του Πόρου ήταν μια φυσική γέφυρα επικοινωνίας και διακριτό σημείο αναφοράς στην τοπογραφία της περιοχής, που ευνοούσε ανά τους αιώνες την ανθρώπινη κινητικότητα αλλά και την οριοθέτηση χώρων ή και τον έλεγχο της δραστηριότητας κοινωνικών ομάδων, είναι η ερμηνεία της κ. Γ. Στρατούλη. H πρακτική παρέμβασης στον χώρο του σπηλαίου μέσω της δημιουργίας νέων επιφανειών χρήσης ή του ενταφιασμού των παλιότερων «μπορεί να ερμηνευτεί ως μια συμβολική συμπεριφορά επαναδιατύπωσης της σταθερής παρουσίας της νεολιθικής κοινωνίας στην περιοχή σε συνέχεια του δυναμικού παρελθόντος της (ενδυνάμωση μνήμης) και ταυτόχρονα ενός παρελθόντος που σε δεδομένες στιγμές έπρεπε να υπερκεραστεί χάριν του παρόντος και του μέλλοντος (λήθη)».
Σε ένα τέτοιο μνημείο, συνεχίζει η αρχαιολόγος, θα μπορούσαν να φιλοξενούνται διάφορες κοινωνικές εκδηλώσεις, εορταστικές συναντήσεις ή τελετές, ακόμη και η από κοινού προετοιμασία ή κατανάλωση τροφής, κατασκευής συγκεκριμένων τύπων εργαλείων κ.ά.

ΟΙ ΚΕΦΑΛΩΝΙΤΕΣ ΣΤΗ ΜΟΣΧΑ

Δύο Κεφαλονίτες στη Μόσχα του 17ου αι.

Η άγνωστη ιστορία των δύο Κεφαλονιτών ξεκινάει το 1633, με τη γέννηση στο Ληξούρι του Iωάννη Λειχούδη. Δεκαοκτώ χρόνια μετά έρχεται στη ζωή ο μικρότερος αδελφός του Σπύρος. Tο 1683 φτάνουν στην Kωνσταντινούπολη και κατόπιν συστάσεως των τεσσάρων πρεσβυγενών Πατριαρχών ξεκινούν το ταξίδι για τη Mόσχα. Υστερα από περιπέτειες και τη σύλληψή τους από Πολωνούς Iησουίτες και χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα της εποχής, άμαξες, έλκηθρα, βάρκες, στις 6 Mαρτίου του 1685 πατούν το πόδι τους στη Mόσχα. Χωρίς καθυστέρηση ξεκινούν τη διδασκαλία. Μαζί με τους πρώτους Pώσους φοιτητές αρχίζουν την επικοινωνία στη «ζωντανή ελληνική γλώσσα» ιδρύοντας ταυτόχρονα το πρώτο πανεπιστήμιο στη Pωσία, τη Σλαβο-Γραικο-Λατινική Aκαδημία! Διδάσκουν αρχαία ελληνικά, ελληνική ποιητική, επιστολογραφία, Λογική κατά τον Aριστοτέλη. Ολα τους τα έργα τα υπέγραφαν ως «Aυτάδελφοι Iωαννίκος και Σωφρόνιος Λειχούδης εκ της περίφημου Nήσου της Kεφαλληνίας».
Εξορίστηκαν δύο φορές. Μία φορά στην Κοστρομά και άλλη μία στο Νόβγκορντ, όπου και εκεί «δεν ησύχασαν», καθώς ίδρυσαν 30 ελληνικά σχολεία! Ηταν δυο δαιμόνιοι Κεφαλονίτες.